Πώς να σώσεις τον γάμο σου;
Στη στέψη διαβάζεται πάντα το απόσπασμα του Ευαγγελίου για το θαύμα στην Κανά της Γαλιλαίας, όπου το νερό μετατράπηκε σε εξαιρετικό κρασί. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι μια ακριβής μεταφορά για κάθε σχέση. Στην αρχή τα συναισθήματα μοιάζουν με καθαρό πηγαίο νερό: είναι φρέσκα, διαυγή και συναρπαστικά. Όμως αν το νερό απλώς μένει ακίνητο, ανθίζει και μετατρέπεται σε σάπιο βάλτο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματα. Καθήκον των συζύγων είναι να μην αφήσουν τα συναισθήματά τους να σαπίσουν, αλλά να τα οδηγήσουν στην κατάσταση ενός παλαιωμένου κρασιού, που με τα χρόνια γίνεται μόνο πιο πολύτιμο. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την εργασία πάνω στον εαυτό, τη συγκράτηση του εγωισμού, τη μετάνοια και τη συμμετοχή στα μυστήρια. Όταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν αυτή την εργασία, το αρχικό πάθος αντικαθίσταται γρήγορα από καυγάδες, απιστίες και φιλονικίες. Εννέα στα δέκα διαζύγια συμβαίνουν ακριβώς επειδή το ζευγάρι δεν θέλησε να ξεπεράσει τον εγωιστικό έρωτα και να φτάσει στην αυτοθυσιαστική αγάπη.
Βέβαια, κάποιος θα αντιτείνει: να, και οι χριστιανικές οικογένειες καταρρέουν, ακόμα και οι γάμοι ιερέων ραγίζουν. Και από εδώ βγάζουν το εύκολο συμπέρασμα ότι οι εντολές δεν λειτουργούν, και ότι η εγγύηση της ευτυχίας είναι τα χρήματα ή το καλό σεξ, όπως στις σειρές. Όμως η αληθινή αγάπη δεν έχει καμία σχέση με την καθημερινή άνεση. Ο Σολομών έγραφε ότι είναι «κραταιά ως θάνατος» (ἎΙσμ. 8:6), δηλαδή απαιτεί ολοκληρωτική αφοσίωση και νίκη επί του ίδιου του εγώ. Και ο απόστολος Παύλος υπενθύμιζε ότι ένα τέτοιο συναίσθημα «ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν» (Α΄ Κορ. 13:4-5). Αν υπάρχει αυτό το βάθος ανάμεσα στους ανθρώπους, η καθημερινότητα και τα χρήματα περνούν σε δεύτερη μοίρα. Και οι πιστές οικογένειες διαλύονται για έναν απλό λόγο: παρασύρονται υπερβολικά από την εξωτερική επίφαση. Στην εκκλησία τέτοιοι άνθρωποι παριστάνουν τους δικαίους, ενώ στο σπίτι ζουν σαν συνηθισμένοι εγωιστές, για τους οποίους οι δικές τους επιθυμίες είναι πιο σημαντικές από τον άνθρωπο δίπλα τους.