Στις 22 Ιουλίου 2025 πέθανε ο άνθρωπος που αποκαλείται νονός του χέβι μέταλ. Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Πρίγκιπα του σκότους και περιβαλλόταν από δαιμονική συμβολική. Η ζωή και ο θάνατός του προκαλούν σκέψεις. Χέβι μέταλ – δεν είναι απλώς ένα είδος μουσικής, είναι ολόκληρη κουλτούρα, στην οποία έχουν ανατραφεί εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Metallica, AC/DC, Iron Maiden, Nirvana και άλλοι – είναι είδωλα των εφήβων και της νεολαίας, και συχνά και ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας. Πολλοί πιστοί και ακόμη και ιερείς κάποτε ασχολούνταν με το χέβι μέταλ, και για πολλούς η αποχή από αυτή την ενασχόληση ήταν σύμβολο μετάβασης από το σκοτάδι στο Φως. Σε κάποιους αυτή η μουσική συνεχίζει να αρέσει και τώρα. Αλλά από πού προέρχεται τόση δαιμονικότητα σε αυτή τη μουσική, τόσα αποκρυφιστικά σατανικά σύμβολα; Από πού προέρχεται αυτή η επιθυμία να συνδέονται με τις δυνάμεις του κακού, αυτή η συνεχής απεικόνιση κάποιων σκελετών, τεράτων, αίματος και άλλων; Από πού προέρχεται όλη αυτή η κόλαση θεματολογία, όλα αυτά τα «Κόλαση Καμπάνες» (Hells Bells), «Δρόμος προς την κόλαση» (Highway to Hell), τραγούδια των AC/DC, «Η κόλαση περιμένει» (Hell Awaits), συγκρότημα Slayer και ούτω καθεξής; Από πού προέρχεται γενικά αυτή η μουσική, η σχισμένη, η δυνατή, η κραυγαλέα; Από πού προέρχεται αυτή η ένταση; Και γιατί όλος αυτός ο δαιμονισμός αποδείχθηκε τόσο ελκυστικός για πολλά εκατομμύρια; Ενδιαφέρον γεγονός: σχεδόν όλοι οι αστέρες του χέβι μέταλ λένε ότι δεν είναι ιδεολογικοί σατανιστές, και όλη αυτή η ατριβούτικα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια σκηνική εικόνα. Δηλαδή, κατανοούν πλήρως ότι ο σατανισμός — είναι κακό, η κόλαση — είναι τρομακτική. Ο ίδιος ο Όζι Όσμπορν στην αυτοβιογραφία του «I Am Ozzy» παραδέχτηκε ότι φοβάται την κόλαση: «Έκανα τόσα κακά, που αν υπάρχει κόλαση, εκεί είναι η θέση μου. Αλλά ελπίζω ότι ο Θεός θα με συγχωρήσει». Δηλαδή, όλοι καταλαβαίνουν πού είναι το καλό και πού το κακό, αλλά παρόλα αυτά περιβάλλονται από διάφορες πεντάλφα, ανεστραμμένους σταυρούς, τραγουδούν για το θάνατο, την κόλαση, κινούνται στη σκηνή σαν δαιμονισμένοι και ούτω καθεξής. Ο Όζι Όσμπορν γενικά δάγκωσε τα κεφάλια ζωντανών περιστεριών και νυχτερίδων. Αλήθεια, αυτό έγινε μόνο μία φορά, αλλά παρόλα αυτά. Η πρώτη εξήγηση που έρχεται στο μυαλό – είναι απλώς η απιστία στην πραγματική ύπαρξη της κόλασης, του διαβόλου και ούτω καθεξής. Ελαφρόμυαλη στάση απέναντι σε αυτό. Είναι κουλ, επιπλέον πωλείται καλά στο κοινό, φέρνει χρήματα. Γιατί να μην το χρησιμοποιήσουμε; Αλλά αν το σκεφτούμε πιο σοβαρά, μπορούμε να δούμε ότι όλη αυτή η δαιμονική κουλτούρα – είναι διαμαρτυρία. Διαμαρτυρία ανθρώπων που δεν είδαν την αλήθεια, την αγάπη, τον Θεό εκεί που έπρεπε να τον δουν. Διαμαρτυρία κατά της επίσημης εκκλησίας, της επίσημης χριστιανικής διδασκαλίας, της κοινώς αποδεκτής ηθικής. Διαμαρτυρία κατά του τερατώδους χάσματος μεταξύ του Ευαγγελίου και της ζωής εκείνων που το κηρύττουν, μεταξύ του Χριστού και των ανθρώπων που αυτοαποκαλούνται χριστιανοί. Αν κάποιος βλέπει ότι κάτω από τα σύμβολα του Σταυρού, των εικόνων και του Ευαγγελίου οι άνθρωποι εξαπατούν, εκμεταλλεύονται, καταπιέζουν άλλους και ούτω καθεξής, του δημιουργείται η επιθυμία να φύγει μακριά από αυτό. Στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Προς αυτή τη δαιμονική συμβολική. Και αν οι άνθρωποι που αυτοαποκαλούνται ακόλουθοι του Χριστού, κάνουν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ο Χριστός διέταξε, αν αυτό διαρκεί αιώνες, μετατρέπεται όχι απλώς σε κουλτούρα, αλλά σε ολόκληρο πολιτισμό, τότε ως διαμαρτυρία κατά αυτής της απάτης προκύπτει αντίθετη κουλτούρα, που υμνεί τον σατανά και περιβάλλεται από όλο αυτό το δαιμονικό περιβάλλον. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός θεωρείται χριστιανικός, αλλά τα βασανιστήρια της καθολικής ιεράς εξέτασης από τη μαζικότητα, τη σκληρότητα και την επινοητικότητα τους ξεπέρασαν κατά πολύ τα βασανιστήρια και τις διώξεις των ειδωλολατρών. Προς μεγαλύτερη δόξα του Θεού (Ad majorem Dei gloriam) σε όλη την Ευρώπη καίγονταν πυρές, καίγοντας εκείνους που οι χριστιανοί ποιμένες θεωρούσαν μάγισσες και αιρετικούς. Οι χριστιανικοί λαοί της Ευρώπης εξόντωναν ο ένας τον άλλον σχεδόν σε όλη την ιστορία τους. Θυμηθείτε από τους «Τρεις Σωματοφύλακες» του Δουμά, πώς ένας από τους ήρωες του βιβλίου εξηγούσε γιατί οι καθολικοί σκοτώνουν τους Ουγενότους; Επειδή αυτοί τραγουδούν ψαλμούς στη γαλλική γλώσσα, που οι καθολικοί τραγουδούν στα λατινικά. Φυσικά, οι λόγοι των συνεχών πολέμων δεν ήταν μόνο αυτοί, αλλά παρόλα αυτά όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το Ευαγγέλιο. Και σε αυτούς τους πολέμους συμμετείχαν, και αβάδες, και επίσκοποι, και ακόμη και μερικοί ρωμαίοι πάπες οδηγούσαν στρατεύματα σε μάχες. Οι πιο υπέροχοι καθεδρικοί ναοί χτίζονταν εκείνες τις εποχές, όταν ο απλός λαός θερίζονταν από την πείνα και τις επιδημίες, αλλά τα χρήματα δαπανώνταν σε κτίρια, πολυτέλεια και διασκεδάσεις, και όχι σε βοήθεια στους άπορους, κάτι που είναι άμεσα εντολή του Σωτήρα. Και όταν αυτοί οι άποροι, φτάνοντας σε ακραίο βαθμό απόγνωσης, αποφάσιζαν να εξεγερθούν, αυτές οι εξεγέρσεις καταστέλλονταν με ιδιαίτερη σκληρότητα με δεκάδες χιλιάδες θύματα. Και όλα αυτά γίνονταν από εκείνους που τις Κυριακές παρακολουθούσαν τη λειτουργία και άκουγαν το Ευαγγέλιο. Και αυτό δεν συνέβαινε μόνο στην Ευρώπη. Ο αρχιμανδρίτης Σπυρίδων (Κισλιάκοφ) στο Ημερολόγιό του περιγράφει πώς στις αρχές του 20ού αιώνα, ως ιεραπόστολος στη Σιβηρία, κήρυττε τον χριστιανισμό σε ένα από τα βουδιστικά μοναστήρια. Οι μοναχοί τον άκουγαν με προσοχή και ενδιαφέρον, και μετά ένας από αυτούς είπε: «Η χριστιανική θρησκεία είναι η πιο υψηλή, παγκόσμια θρησκεία… όχι από τον κόσμο, αλλά αποκάλυψη του Θεού. Αλλά κοιτάξτε μόνοι σας, κύριε
