Η «μπουσοποίηση» του κλήρου: η συνηθισμένη γενοκτονία των Ορθοδόξων

Το βίντεο στο οποίο άνθρωποι με μάσκες πετούν έναν ιερέα μέσα σε λεωφορείο κρατώντας τον από τα χέρια και τα πόδια συγκλόνισε πολλούς: μια τέτοια μεταχείριση κληρικού βλέπαμε για πρώτη φορά. Και αν και ο αριθμός των επιστρατευμένων ποιμένων ανέρχεται εδώ και καιρό σε εκατοντάδες, λίγοι σκέφτηκαν ότι συχνά η «επιστράτευσή» τους γίνεται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο. Το ίδιο γράφουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και άλλοι επιστρατευμένοι — για ιερείς με ίχνη ξυλοδαρμού που είδαν στα στρατολογικά γραφεία. Όμως, μέχρι να το δεις με τα μάτια σου, είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι μπορούν να φέρονται έτσι στον κλήρο.

Ο επικεφαλής της ΓΕΣΣ Βίκτορ Γελένσκι παραδέχτηκε πρόσφατα ότι οι αρχές γνωρίζουν: οι κανόνες απαγορεύουν στον ιερέα να πάρει όπλο στα χέρια του. Η υπηρεσία του χορηγεί αναστολή κατάταξης σε οποιονδήποτε: Καθολικούς, Εβραίους, Μουσουλμάνους, ακόμη και ειδωλολάτρες. Αλλά όχι στους κληρικούς της ΟΕΚ. Ο λόγος είναι ότι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία αγνοούν τον νόμο περί αναγκαστικής μετονομασίας σε «ΡΟΕ στην Ουκρανία» και δεν θέλουν να αποκαλούν τον εαυτό τους Ρωσική Εκκλησία.

Με άλλα λόγια, ο ιερέας της ΟΕΚ μετά την «μπουσοποίηση» έχει δύο επιλογές: να πάρει όπλο και να χάσει το ιερατικό αξίωμά του — ή να μην το πάρει και με μεγάλη πιθανότητα να χάσει τη ζωή του.

Ταυτόχρονα, οι αρχές λένε ρητά ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει όλα: απλώς μεταβείτε στην ΟΕΚ (ΕΚΟ), και θα έχετε τα πάντα: αναστολή κατάταξης, κοινωνική αναγνώριση και κρατική εύνοια.

Πώς να το ονομάσουμε αυτό, αν όχι διάκριση λόγω θρησκείας; Αλλιώς δεν μπορεί να ονομαστεί — είναι ακριβώς διάκριση, και μάλιστα διάκριση στην πιο καθαρή της μορφή.

Ωστόσο, ο Γελένσκι μαζί με τους αυλικούς κληρικούς από το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών και Θρησκευτικών Οργανώσεων (ΠΣΕΘΟυ) ψεύδονται τακτικά στους δυτικούς εταίρους ότι στην Ουκρανία επικρατεί μια άνευ προηγουμένου ελευθερία πίστης.

Φαίνεται ότι στην ΟΕΚ η εξουσία εφαρμόζει «μπουσοποίηση» του κλήρου, ενώ στο ΠΣΕΘΟυ — «μπουσοποίηση» της συνείδησης. Εν τω μεταξύ, οι ιερείς που απάγονται από τους «κυνηγούς ανθρώπων» πληθαίνουν, και πληθαίνουν και οι ενορίες που έχουν μείνει ορφανές.